kırgın kalbin ağırdır yükü
taşıyamazsın!
incinir ruhun
anlatamazsın!
kelimeler dökülür dudaklarından
anlamsızca boşluğa savrulur
duyulmaz
ağlarsın!



sorgularsın olan biteni
sevgi hep incinmek midir diye
cevap bulamaz
yorulursun!
söküp alırsın kalbini yerinden
ellerinde kan revan içinde can çekişir
yalvarsa da geri dönmek için yerine
umursamazsın!



yürümek istersin ardına bakmadan
gidemez, yığılıp kalırsın!
yeniden ayağa kalkmak istersin
bir kez daha; onurunla ve dimdik
bu sefer, bacakların izin vermez doğrulmana
direnirsin!


çünkü bilirsin ki
ya çekip gideceksin
ya da iki kişilik yalnızlığında
hiç olup eriyeceksin!