bir düş kurmaya görsün
dikenli teller sarardı etrafını
güneşi solumak istese
boğazını yakardı tadı



sahipsiz peri kızı
kafdağı yok ki
ardında olsun vatanı
“tüm ormanları yurdun bellemelisin “
dese de komünist yanı
içinde hep sessiz bir isyan
kimsesizliği
yasaklar sızıyı




yeşili giyerdi üstüne
maviyi içerdi kana yana
gündüzün parıltısı saç rengi
ayın hüznü yüzünün gölgesi
şaraptan çalmış tadını ve rengini
buruk dudakları
üzümün posası asılı bakışlarına
aşık peri kızı



asiliğini pranga yapmış ayaklarına
ormansal düzen
oturmuş dalına ağacın
sarkıtmış tutsaklığını haylazca
hayallerini g/izler

asi/L ve özgür kanı
benliğini ait olduğu yer’e çeker



uzaktan gelecek seslenir ansızın
geçmiş inmek istemese de
zarif kanatlarından
bilir;
uzun bir yoladır yolsuz yolculuğu
kağıttan gemi bekler kıyıda
tayfası hayalleri
rotası dünyanın ucu