/...bir cuma günüydü.../


bir yandan endişe
bir yandan ayrılığın utanmaz acısı
daha ilk soruyla başlıyor
kalbimin sitemli kıpırtısı

zaman sustu
ben sustum...

kanım d/üşüyor bu saatlerde
bilincim reddediyor kalbimi
yalnızlığın soğuk nefesi
bir tokat gibi çarpıyor yüzüme

sensiz ilk gece bitmek bilmeyecek anlaşılan
sabahın ışıkları yüzüme dokunmayacak



/...günlerden cumartesi.../


senden kalanları yok etmeye başladım önce
titrek sesimle
en sevdiğin şarkıyı söyleyerek
uğurluyorum seni kendimden
bana aldığın kazak var elimde
dokununca üşüdüğümü fark ettim
ben seni hiç unutmadım ki
hatırlayayım
en iyisi bu vedayı sonraya bırakmalı



/...günlerden pazar.../


kaç koyu muhabbete aşkımızı mühürledim
kaç çıkmaz sokağa adını haykırdım
kimse beni senin kadar sevmiyor diyordun..
bir bilsen,
küçücük yüreğimle
kocaman oldum sana uzanan sözlere...
korunaklı hayaller büyütmüştüm
sana,
bana,
aşka dair …
gel gör ki
ilk hançerleyendin biz’i



/...günlerden pazartesi.../


işe güce verdim kendimi
yokluğun kadar beni sarsmadı hiçbir dünya hali
ezik,
bitik
yorgun bir aşkın kabusuna uyanıp
kaç acabayla boğuşuyorum her saniye
ve sorguluyorum geçmişimizi,
seninleyken mutlu muydum diye
cevaplar bana uğramıyor



/...günlerden salı.../


firarını anlardım da
o son sözün
öyle düştü ki içime
hala yanmaktayım

oysa daha yazacak sevda şiirlerimiz,
ne çok hikayemiz,
mutlu sonla bitecek bir masalımız vardı
yarım kaldı
diğer yarım gibi,
sol yanım gibi…



/...günlerden çarşamba.../


bak çılgına dönmüş ruhum
bedenimi yumruklayan,
kalbimi hançerleyen bu isyankar ruh…
bana mı ait ?
nedenini biliyorum.
ruhum eşini istiyor /ben seni istiyorum
çağırıyoruz sizi birlikte,ama…
radyodan çalan hüzzam bir şarkı
vefasıza yazılmış güftesi
engelliyor;
sesimiz gitmiyor öteye.

bir kez daha hatırlatıyor bana acı tütsülü şarkılar
senin için “hep” yanıldığımı



/...günlerden perşembe.../


sana rağmen yeni yüreklere vuruyorum kendimi
çıt çıkmıyor hiçbirinden ama ben paramparça
kimi düşünsem yalan
kimi istesem ayrılık fikri düşüyor yüreğime
alabora oldu hayatım
hüzün yağmurları daha çok yakıyor tenimi
eriyorum

beni tek üzen
aşkla arama girişin
küstürüşün heyecanları
madem unutturmak istedin
madem ağır geldi sevmelerim
öyleyse söyle aşka
çok sık görüşmeyelim...



/...ve diğer günlerde geçti gitti.../


haftası bitti mi ayrılığın
saymayı unutuyorum bazen
günleri,saatleri…
aslında üzülmüyorum benden gittiğine
beni üzen;
sonunu hazırladığın bir aşkın bana yıkılan vebali
“her şeye rağmen” deyip sahiplenmemen yaşananları
ve hayalini kurduğun onca güzelliği
üstüne basa basa ezip geçmen...

bunları da aştım artık kaç paket sigarayla
yaram kabuk bağladıkça
bir şey olmamış gibi davranabiliyorum
arkadaşlarım sağ olsun
yalnızlığımı alıp sakladılar
bulmak için uğraş/a/mıyorum



şimdi;


sen de bir an önce topla git anılarını
yüreğimden savur kendini yüreksizlere
ne şiirlerime uğra,ne şarkılarıma
dönersen namertsin bundan böyle
ve tek dileğim;
hayatına giren her kadında beni hatırla



yarın;


keşke dememek için
geçmişimi sana bırakıyorum
yaşanmış ne varsa
göz yaşlarımı yüzdürüyorum kıyılarına
öyle boğuluyorum ki sendeki karanlıkta
geleceğime bile kavuşamıyorum
bir yasak meyve yarınlarım
uzanamıyorum